Hayat bu işte kanatlanıp gitmek dururken dört duvar içinde hapsolursun.
izafiyet teorisini de açıklasan, kağıt da toplasan, kimseye söylenmemiş sözler de söylesen, bunun sonunda elinde kalan şey ne
bazı şeyleri gözümde ne kadar büyütüyorum? hiç sahip olmadığı manayı üzerine yüklüyor ve çoğu zaman sanki daha fazlasını hakediyormuş da ben vermiyormuşum gibi kendime yükleniyorum. ne anlamı var ki? zaten yaşamda her şey bir illüzyon, kalabalık bir gölgeden ibaret değil mi?
sanki bütün insanca çabalarımız(her ne konuda olursa olsun) iyi bir şeye ulaşmak için değil de daha az kötü olana ulaşmak için
çünkü belki de iyi diye bir şey yoktur. kötü-daha az kötü vardır
Bu dünyada kötüler var; bazen kötüler hep kötü kalır. Bazen onların karşısına dikilmen gerekir.
—Khaled Hosseini
“Gereği kadar duyguya sahip olmadığımızı söylüyorum, belki de yeteri kadar duyguya sahibiz ama onları ifade edecek kelimeleri kullanmıyoruz, sonuçta da duygularımızı yitiriyoruz.”
Körlük, José Saramago
(via delidivane)